Album fotograficzny 1920

Album fotograficzny 1920

Album fotograficzny I Batalionu Aeronautycznego


Album fotograficzny I Batalionu Aeronautycznego wręczony generałowi Kazimierzowi Raszewskiemu jako pamiątka i podziękowanie za pomoc udzieloną przy formowaniu jednostki.  Album złożony jest z 15 kart z naklejonymi 31 czarno-białymi fotografiami (pierwotnie album zawierał 33 fotografie – widoczne ślady po odklejeniu dwóch fotografii z kart 3 i 15). Część fotografii została opisana wzdłuż dolnej krawędzi, między innymi 1. Pułk. Aeronaut. Nr 5 1.8.[19]20 r. Siedlce Fotogr. Kapr. Roeder. W ten sposób podpisanych zostało pięć fotografii oznaczonych numerami 5, 4, 8, 11, 7.


Album oprawiony jest w sztywne okładki oklejone papierem fakturowanym czarnym (kolor lekko spłowiał), rogi oraz grzbiet okładek oklejone płótnem. Wzdłuż linii grzbietu trzy otwory wykończone oczkami kaletniczymi barwy czarnej (w ten sposób zostały zabezpieczone wszystkie karty albumu oraz obie okładki). Na przedniej okładce, w centrum, nadrukowany został rysunek przedstawiający bukiet z kwiatów o białych płatkach i żółtych koszyczkach. Całość ujęta w kwadrat, którego każdy z rogów został zakończony trzema małymi kwadracikami.
Na wewnętrznej stronie przedniej okładki, w prawym dolnym rogu, znajduje się odręczna dedykacja: J. E. Panu Generałowi/ Raszewskiemu/ jako pamiątka łaskawego udzielenia/ pomocy przy formowaniu I Baonu Aeronautycznego w roku 1919.
Fotografje przedstawiają działalność/ 1-go Pułku Aeronautycznego jako piechoty/ w czasie przykrycia odwrotu IV Armji/ w jesieni 1920 r./ Poznań, 1-go kwietnia 1921 r.
Poniżej podpis: J [Jan] Wolszlegier/ Kapitan i Dca/ I Baonu Aeronautycznego.

I Batalion Aeronautyczny sformowany został w 1919 r., a z dniem 13 lipca 1919 r. dowództwo nad oddziałem objął kapitan Jan Wolszlegier, jeden ze współorganizatorów wojsk balonowych. Oficer ten sprawdził się w polu, dowodząc batalionem balonów obserwacyjnych działających na rzecz 1. Dywizji Strzelców Wielkopolskich operującej w ramach 4. Armii Wojska Polskiego. W sierpniu 1920 r. I Batalion Aeronautyczny wchodzący w skład 1. Pułku Aeronautycznego wziął udział w walkach z bolszewikami, walcząc jako piechota. W związku z trudną sytuacją na froncie (ofensywa Michaiła Tuchaczewskiego) 14 lipca 1920 r. dowódca pułku otrzymał rozkaz skoncentrowania wszystkich sił w okolicach Siedlec. 1 sierpnia 1920 r. pułk a razem z nim I batalion wyruszył w składzie 4. Armii na front. Żołnierze pułku uczestniczyli w walkach obronnych i natarciu w rejonie Siedlce – Sokołów – Sarnaki – Ostromęczyn – Platerów. I Batalion wyróżnił się w walkach w nocy z 2 na 3 sierpnia 1920 r. w okolicach Hołowczyc. 4 sierpnia batalion odparł pod Lipnem kilkanaście ataków Armii Czerwonej. W czasie ofensywy znad Wieprza pułk osłaniał Siedlce przed atakami bolszewickimi. Po ustabilizowaniu się frontu pułk został rozformowany, a poszczególne bataliony skierowano do Poznania, Jabłonny i Torunia.

Jan Tadeusz Wolszlegier (27 stycznia 1891 – 10 lipca 1959), podpułkownik WP. Absolwent gimnazjum humanistycznego w Chojnicach, z powodu szykanowania dzieci polskich przeniesiony w 1910 r. do sześcioklasowej szkoły realnej w Chełmnie. 2 października 1911 r. powołany jako ochotnik, odsłużył jednoroczną służbę wojskową w szkole podchorążych rezerwy przy I Baonie Areonautycznym Gwardii w Reinickendorf pod Berlinem. Po zwolnieniu z wojska odbył ukończył praktykę rolniczą w Zakrzewku koło Torunia i w Chobienicach pod Wolsztynem w Wielkopolsce, gdzie także rozpoczął działalność w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. Zmobilizowany drugiego dnia I wojny światowej, dostał powołanie do 8. Oddziału Balonów na Uwięzi w Królewcu. W październiku 1914 r. powierzono mu obowiązki oficera manewrowego, a od stycznia 1915 r. obserwatora balonowego. Po zwolnieniu z wojska niemieckiego, 4 stycznia 1919 r., wrócił w strony rodzinne i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Pomorza. 24 czerwca 1919 r. zgłosił się do Wojska Polskiego w Poznaniu, ukończył kurs Szkoły Oficerskiej. Współorganizował polskie wojska balonowe. 13 lipca 1919 r. Wolszlegier był dowódcą I Batalionu Areonautycznego w Toruniu.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej w lipcu 1920 r., na czele batalionu działającego w 1 Pułku Areonatycznego, brał udział w walkach. Po rozejmie dalej dowodził przemianowanym na I Batalion Balonowy. W późniejszym okresie pracował między innymi w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1936 r. zgłosił swoją kandydaturę na stanowisko prezydenta Torunia. Urząd tej ostatecznie objął sędzia Leon Raszeja. W kampanii 1939 r. został w Wydziale Balonów w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej Kraju. Po klęsce przedostał się na Węgry, gdzie w kilku obozach internowania spędził całą wojnę. W maju 1945 r., powrócił kraju. Pracował jako kierownik UNRRA w Częstochowie, a od lutego 1946 r. – w Państwowych Nieruchomościach Ziemskich w Koszalinie i Ostrowąsach w powiecie szczecineckim, a potem w Zespole Państwowych Gospodarstw Rolnych Jaroczewo w powiecie wałeckim i Mielno koło Koszalina.
W 1953 r. przeszedł na emeryturę.

POBIERZ ALBUM

Organizatorzy