Wodny wielopaliwowy kocioł grzewczy centralnego ogrzewania „Żubr” typ B K-20 z uwidocznionym wnętrzem. Zbudowany z korpusu wodnego – kotła grzewczego z powierzchniowym spalaniem. Na powierzchni korpusu umocowany jest płaszcz izolacyjny ograniczający straty cieplne, pełniący zarazem rolę obudowy. Kocioł wyposażony jest w stały ruszt wykonany ze stali i zespolony z korpusem wodnym, klapę główną do zasypywania paliwa do komory paleniskowej kotła, drzwiczki dolne do usuwania szlaki oraz drzwiczki popielnikowe, działające zarazem jako zawór bezpieczeństwa. Powyżej połowy korpusu kotła znajduje się czopuch służący do odprowadzania spalin. Podstawowym paliwem kotła grzewczego są trociny, liście lub słoma o wilgotności do 30%. Paliwo zastępcze stanowi węgiel kamienny i brunatny oraz koks i miał węglowy.

Artykuł Kocioł centralnego ogrzewania „Żubr” z uwidocznionym wnętrzem. pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Elektryczna walizkowa maszyna do szycia, przeznaczona do tkanin lekkich i średnich, z możliwością szycia w dwóch kierunkach. Napędzana silnikiem elektrycznym na prąd przemienny 110 – 220 V 50 Hz przy zapotrzebowaniu mocy 110 W. Obroty silnika regulowane dźwignią. Ścieg stębnowy, prosty; skok ściegu 0 – 4 mm. Stopka posiada regulowany docisk zależny od grubości tkaniny. Na ścianie bocznej główki znajduje się wyskalowana tarcza do regulacji nacisku stopki. Chwytak bębenkowy o ruchu obrotowym. Transport tkaniny dolny. Wewnątrz korpusu umieszczona jest żarówka 25 W oświetlająca stopkę. Płyta maszyny powstaje po rozłożeniu blaszanych stołów, przedniego i tylnego, podparciu wspornikami i doczepieniu klamrami drewnianej obudowy walizkowej.

Artykuł Maszyna do szycia Fischer Mewa pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Maszyna do szycia w obudowie z blachy lakierowanej, przeznaczona do szycia tkanin lekkich, średnich i ciężkich, z możliwością szycia w dwóch kierunkach. Ścieg prosty i zygzakowy. Skok ściegu od 0 do 4 mm. Transport tkaniny dolny. Chwytak bębenkowy o ruchu obrotowym. Maszyna wyposażona w pokrętło regulatora szerokości zygzaku i długości ściegu. W dolnej części zlokalizowana jest trójpołożeniowa dźwignia ustawienia igły – do obszywania dziurek. Maszynę włącza się dźwignią naciskową nożną. Napęd silnikiem elektrycznym na prąd przemienny 127 i 220 V. Prędkość maszyny regulowana jest stopniem nacisku na regulator prędkości. Maszyna posiada elektryczny nawijacz nici, ukryty w główce. Wewnątrz korpusu umieszczona jest żarówka 20 W oświetlająca stopkę.

Artykuł Maszyna do szycia Tuła (ТУЛА) pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Płaska, tzw. sucha bateria systemu Leclanchego, zbudowana z trzech ogniw połączonych szeregowo. Elektroda ujemna ma postać kubka stanowiącego zarazem naczynie na elektrolit. W kubku znajduje się elektroda dodatnia w postaci pręta węglowego z mosiężnym zakończeniem, ulokowana w woreczku z depolaryzatorem. Kubki oddzielone są od siebie smołowanym papierem. Wyprowadzenie podłączenia wykonane z mosiężnych pasków. Bateria jest wyrobem rękodzielniczym. Dauer Batterie znaczy: bateria trwała.

Artykuł Bateria 4,5 V pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Gniazdko elektryczne wkręcane w oprawkę z gwintem E 27. Przystosowane do prądu 250 V i 6 A. Jest połączeniem trzonka żarówki z gniazdkiem. Jednolity korpus wykonano z porcelany. Trzonek – z mosiężnej blachy. Tuleje stykowe z pręta mosiężnego z zaślepionymi otworami. Urządzenie umożliwiało korzystanie z energii elektrycznej np. w piwnicy lub na poddaszu oraz w innych pomieszczeniach, w których nie było gniazdek, tylko oprawki żarówek.

Artykuł Gniazdko sieciowe wkręcane pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Gniazdo sieciowe dwubiegunowe z wyłącznikiem, przystosowane do prądu 250 V, 6 A. Przeznaczone do używania w suchych pomieszczeniach. Urządzenie dawało możliwość wykorzystania go jako niezależnego gniazda i wyłącznika (np. w zastosowaniu do oświetlenia) lub wyłącznika gniazda. Korpus wykonany z porcelany; pokrywa gniazda ma formę czaszy z blachy mosiężnej i jest nakręcana na tuleję mocującą dźwignię przełączania. Wyłącznik dźwigniowy, jednobiegunowy typu „Tumbler”. Gniazdo wyposażone w tulejki stykowe do sprężystych kołków stykowych.

Artykuł Gniazdo sieciowe z wyłącznikiem pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Typ ogniw Leclanchego, kubkowych, 1,5 V. Elektrodę ujemną stanowi cylindryczny kubek wytłoczony z blachy cynkowej. Dodatnią elektrodą jest pręt węglowy z naprasowaną płytką kontaktową wykonaną z mosiężnej blachy. Gniazda do kołków wykonano z rurek i zaprasowano w bakelitowej płytce. Gniazda połączone są z elektrodami drutem. Ogniwa D 18 przeznaczone były m.in. do żarzenia lamp.

Artykuł Ogniwa galwaniczne D 18 pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Oprawka do żarówki wyposażona jest w pałąk wieszaka z wyprofilowanego drutu stalowego. Przystosowanie: 250 V, 200 W. Cokół oprawki posiada nakrętkę z blachy mosiężnej. Nakrętka kontrująca wykonana jest z porcelany, analogicznie jak cokół zacisków przyłączeniowych posiadający formę wycinka krążka z bocznymi wgłębieniami unieruchomiającymi. Do cokołu przymocowana jest tulejka trzonka żarówki i styk płytki stykowej żarówki. Połączenia kontaktowe wykonane zostały z mosiężnej blachy.

Artykuł Oprawka do żarówki pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Transformator jednofazowy 125/4 V, 50 Hz, 0,3 A w formie sieciowej wtyczki. Osłona transformatora wyposażona w kołki wtykowe do gniazdka sieciowego oraz w przewód, wykonana jest z bakelitu i składa się z dwóch części. Rdzeń transformatora posiada formę pierścienia i kwadratowego pręta. Na kształtce w formie pręta umocowana jest cewka z dwoma uzwojeniami.

Artykuł Transformator pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.

Transformator dzwonkowy przeznaczony był m.in. do zasilania domowego dzwonka elektrycznego przy drzwiach. Obniżał napięcie pierwotne z sieci: 220 V do poziomu 3 – 5 – 8 V napięcia wtórnego. Maksymalny prąd pobierany z uzwojenia wtórnego: 0,5 A. Rdzeń z blach transformatorowych o kształtkach „EI”; korpus cewki z bakelitu z przegrodą dla uzwojeń; zaciski instalacyjne 3 x 1,5 mm² z izolacją porcelanową. Obudowa z blachy.

Artykuł Transformator dzwonkowy pochodzi z serwisu Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie.